Twoja przeglądarka jest stara i nie obsługuje tej strony w poprawnym formacie.
Proszę zaktualizować przegladarkę do nowszej wersji lub wybrać inną z listy poniżej.

FierFox Google Chrome Opera Internet Explorera Safari
Facebook
Youtube
~ Najlepsza woda siarczkowa na świecie ~
~ Prywatne Uzdrowisko z 180 letnią tradycją ~
~ Prywatny, ponad 100-letni Park Zdrojowy ~
~ JEDYNA woda siarczkowa PRZEBADANA KLINICZNIE
(udokumentowane działanie lecznicze) ~
~ Zapraszają właściciele M.Cz. Sztuk ~
Uzdrowisko Solec-Zdrój

Miejscowość Solec-Zdrój rozkwitła wraz z nadejściem –XVIII wieku. Rozpoczęto bowiem eksploatację miejscowych solanek uruchamiając na ich bazie warzelnię soli. W roku 1815 niejaki inżynier Becker - radca górniczy przybył do Solca w poszukiwaniu soli kamiennej. Wykopał głęboki szyb i jakież było jego zdziwienie, gdy zamiast soli znalazł...wodę siarczkową. Bogate jej źródła wypływające pod ciśnieniem na powierzchnię ziemi rozsiewały wokół silny zapach siarkowodoru. Lecznicze właściwości soleckiej wody z biegiem lat, drogą domowych doświadczeń, odkryli sami mieszkańcy, co stało się bezpośrednim przyczynkiem do powstania dzisiejszego uzdrowiska.

Wykorzystał to Walery Wielogłowski –kolejny właściciel miejscowości Solec. Wielogłowski wpadł na znakomity pomysł uruchomienia leczniczych kąpieli na bazie odkrytego bogactwa naturalnego. Szczytnych zamiarów niestety nie było mu dane zrealizować, gdyż wcześniej pozbawiono go majątku i skazano na emigrację. Wszystko to w ramach kary za udział w Powstaniu Listopadowym. Plany Wielogłowskiego przejął wraz z Solcem nowy właściciel –Karol Godeffroy.Pierwsze budynki leczniczo –kąpielowe oraz mieszkalne powstały w roku 1837. Do Solca przyłączono także  przyległe do miejscowości 100 ha lasu iglastego. Wybudowano drewniane łazienki, dom dla kuracjuszy, a także pijalnię wód mineralnych. Rok 1837 stał się oficjalną datą powstania soleckiego uzdrowiska, co podkreślono ostatecznie dodając do nazwy Solec wyraz „Zdrój". Od tego czasu Solec słynął jako miejscowość uzdrowiskowa z doskonale działającym zakładem sanatoryjnym. Nad zdrowiem i samopoczuciem gości czuwał wówczas lekarz zdrojowy dr Stern, a kilka lat później również dr Libchen. Kuracjusze korzystali z bogatej oferty tego zakładu opierającej się głównie na kąpielach w wodach siarczkowych, mule i borowinie. Na terenie uzdrowiska powstały ponadto nowe, drewniane zabudowania, min. szpital dla ubogich, a także kilka dworkowych pensjonatów. Dzięki szybkiemu rozwojowi zakładu sanatoryjnego wieś Solec Zdrój szybko się rozrastała, przybywało mieszkańców, a drewniane domostwa powoli zastępowano murowanymi.

W roku 1855 Solcem zainteresował się krakowski naukowiec prof. Józef Dietl, który zasłużył się bardzo dla przyszłości soleckiego uzdrowiska poprzez zbadanie i opisanie tutejszej leczniczej wody.To właśnie ten naukowiec, w środowisku lekarskim powszechnie uznawany jest za ojca polskiej balneologii -gałęzi medycyny zajmującej się leczeniem schorzeń za pomocą podziemnych źródeł mineralnych i borowin. Ów słynny balneolog w opracowaniu „Źródła Lekarskie" w Solcu" z roku 1858 napisał, że „źródło soleckie należy do najsilniejszych i najskuteczniejszych tego typu wód w całej Europie".

Analizę soleckiej wody przeprowadził też prof. Wawnikiewicz ze Szkoły Głównej Warszawskiej. Jego badania wykazały, że woda z soleckich źródeł, swoją zawartością soli mineralnych i siarkowodoru przewyższa podobne źródła zagraniczne i krajowe, w tym także buskie.Tak wielkiego daru danego przez naturę nie wolno było zmarnować Toteż hrabia Karol Godeffroy, po nagromadzeniu potrzebnych środków przystąpiono do tak bardzo oczekiwanej rozbudowy zakładu uzdrowiskowego. Powstał wówczas murowany hotel z piękną salą balową, restauracją i czytelnią. Pomyślano również o tzw. terenach zielonych i na 2 hektarach wolnej przestrzeni między łazienkami a hotelem urządzono park zakładowy.

Ważną datą w historii uzdrowiska był rok 1896 kiedy to zakłady soleckie otrzymały Srebrny Medal na Warszawskiej Wystawie Higienicznej. W tym samy roku, choć inne źródła podają także pierwsze lata XX wieku, Uzdrowisko Solec Zdrój wykupili bracia: Włodzimierz i Romuald Daniewscy. Doktor Włodzimierz Daniewski objął wtedy stanowisko lekarza uzdrowiskowego. Właściciele nie ustawali w staraniach zmierzających do dalszego rozwoju uzdrowiska i wzbogacania jego leczniczo –sanatoryjnej oferty. Jedną z najważniejszych inwestycji –jak podkreślała społeczność –było założenie hermetycznych buljerów, przez co solanka zatrzymując całkowity posiadany siarkowodór zwiększała jego zawartość trzykrotnie w stosunku do dotychczasowego stanu. Prasa z roku 1937 donosiła, że soleckie uzdrowisko do dyspozycji kuracjuszy posiada „obszerny i piękny gmach łazienek" z 74 kabinami.W pierwszym okresie działalności Daniewskich na terenie soleckiego uzdrowiska zbudowano wielki zbiornik na wodę siarczkową, do 180 metrów pogłębiono także szyb, z którego ową wodę pozyskiwano. Za przyczyną właścicieli w Solcu Zdroju powstało wiele nowych domów i willi. Upiększono park i łazienki, które w 1901 roku ucierpiały w wielkim pożarze. Po remoncie przybrały one nowy –zakopiański styl. Na dobre rezultaty tych działań nie trzeba było długo czekać; wkrótce po remontach liczba gości korzystających rocznie z bogatej oferty uzdrowiska doszła do ponad 1200 osób.

Pierwsza wojna światowa i pożar w 1921 roku ponownie zniszczyły łazienki, przyniosły także znaczne straty całemu uzdrowisku. Tuż po wojnie       inż. Romuald Daniewski zbudował nowe łazienki z żelaza i betonu. Powstał też nowy pawilon nad właściwym ujęciem wód siarczkowych- źródło znajdowało się już na głębokości145 metrów. Jako, że Uzdrowisko Solec-Zdrój nie było znane przez wszystkich, stało się oazą spokoju, miejscem poniekąd odludnym, aczkolwiek luksusowym. Jego zasoby i potencjał znali jednak bardzo dobrze lekarze z calego świata. Kurier Łódzki z niedzieli 20 maja 1934 roku przyznał zakładowi w Solcu Zdroju nieoficjalne miano „Polskich Piszczan" (Piszczany –dziś Pieszczany to kompleks basenów termalnych na Słowacji) uzasadniając swoje stanowisko niezwykle silnymi właściwościami leczniczymi tutejszych wód kąpielowych.

W Uzdrowisku Solec Zdrój kwitło życie kulturalne. Grała orkiestra, odbywały się przedstawienia teatralne, organizowano wieczorki taneczne, funkcjonowała dobrze wyposażona czytelnia.

W czasie rozkwitu soleckiego uzdrowiska z jego oferty korzystali wielcy i znani ludzie ze świata kultury i sztuki. Do siarczkowych wód przybywali m.in. Ignacy Jan Paderewski, Eugeniusz Kwiatkowski, diva operowa Wanda Wermińska, Aleksander Zelwerowicz, skrzypaczka Irena Dubińska i wiele inny osobowości artystycznych. Przebywali oni w nowo wybudowanych sanatoriach: Jasna z roku 1910, „Świt" z roku 1918, a także w Willach „Irena" (rok 1910) i „Prus" (rok 1918). Doskonale działał także Zakład Przyrodoleczniczy ze zdrojem z roku 1925. Także i o tych ośrodkach międzywojenna prasa rozpisywała się w samych superlatywach. Pokoje w „Jasnej" nazywano „wykwintnymi", a czystość i porządek oceniano, jako wzorowy. Kuchnię chwalono za posiłki smaczne i zgodne z zaleconymi dietami.

II wojna światowa poczyniła ogromne zniszczenia w soleckim uzdrowisku. Działania wojenne zdewastowały park zdrojowy, zniszczyły część urządzeń i obiektów. Mimo to, wskutek usilnych starań Włodzimierza Daniewskiego, w roku 1946 działalność Uzdrowiska Solec Zdrój została wznowiona. Daniewski miał bardzo ambitne plany co do rozwoju zdrojowiska, niestety legły one w gruzach w roku 1951. Wówczas to Zakład Zdrojowy Solec-Zdrój został upaństwowiony i podporządkowany Uzdrowisku Busko-Zdrój. Od tej chwili funkcjonował pod szyldem „Uzdrowisko Busko –Solec". Czynione inwestycje były niewystarczające, eksploatacja nadmierna, a nakłady finansowe zbyt małe, wskutek czego soleckie zakłady zaczęły podupadać i tracić na renomie. Taki stan rzeczy zastali prawowici właściciele i ich spadkobiercy. Starania o zwrot zagarniętego majątku rozpoczęto pod koniec lat 80-tych XX wieku, pomyślne ich zakończenie nastąpiło dopiero 1 stycznia 2000 roku. Wtedy Uzdrowisko Solec Zdrój wróciło w ręce Daniewskich i Dziannotów.Niestety następców było już nie kilku a kilkunastu w związku z tym postanowili skupić się na sprzdazy Uzdrowiska, jednakowoż nie zawiesili jego działalności.

Od 9 grudnia 2011 roku nowymi Właścicielami Uzdrowiska są Państwo Marta i Czesław Sztuk których celem jest przywrócenie dawnej świetności uzdrowiska w możliwie najkrótszym czasie ku pożytkowi kuracjuszy.

Z zabytkowym położeniem parkowo-krajobrazowym ściśle związane są obiekty uzdrowiskowe:

  • Sanatorium "Świt" z roku 1918, z romantyczną wieżycą i salą koncertową,
  • Sanatorium "Jasna" z roku 1910,
  • Willa "Prus" z roku 1918,
  • Willa "Irena" z roku 1910,
  • Zakład Przyrodoleczniczy ze zdrojem z roku 1925. W hollu wypoczynkowym wiszą namalowane przez Kazimierza Lasockiego w roku 1928 obrazy przedstawiające cztery pory roku,
  • Pawilon Fizykoterapii - nowocześnie wyposażony budynek, w którym wykonywane są różnego rodzaju zabiegi uzupełniające.

Zdjęcia archiwalne