Historia
Wieś o nazwie Solec wg starych kronik istniała już w XIV wieku. W połowie XV wieku właścicielem Solca był Jan Feliks Tarnowski herbu Leliwa, kasztelan wiślicki, wojewoda lubelski. W tym czasie istniał już we wsi murowany kościół, źródła odnotowują również obecność karczmy.Na początku XVI wieku większość wsi w tym rejonie, także Solec zostało zrównanych z ziemią, w wyniku najazdu Tatarów na Ziemię Sandomierską. Mieszkańców Solca i okolicznych wiosek wymordowano lub wzięto w jasyr. W połowie XVI wieku osada należała do Marcina Zborowskiego, kasztelana krakowskiego, który odznaczył się w bitwie pod Orszą.
Kolejny, XVII wiek też był niekorzystny dla tych ziem. Atak Szwedów spowodował spustoszenie całego Ponidzia. Po najeździe okolica była wyludniona, wsie spalone. Solec praktycznie nie istniał, nieliczni mieszkańcy, którym udało się ocaleć od śmierci, wracali na zgliszcza podejmując trud odbudowy zrujnowanej wsi. W 1662 roku region nawiedziła zaraza, dziesiątkując ludność. Epidemie chorób, głód, klęski nieurodzaju oraz pożary były zjawiskami często się powtarzającymi na tym terenie.
Wiek XVIII przyniósł dopiero pewne ożywienie gospodarcze Solca. Wiązało się ono z rozpoczęciem eksploatacji miejscowych solanek. Na ich bazie uruchomiono wówczas warzelnię soli. W 1815 roku radca górniczy inżynier Becker poszukując soli kamiennej odkrył bogate źródła wody mineralnej. W ten sposób uzyskano obfite solanki o silnym zapachu siarkowodoru, wypływające pod ciśnieniem na powierzchnię ziemi.
Kolejny właściciel Solca - Walery Wielogłowski powziął pomysł zagospodarowania odkrytego bogactwa przez uruchomienie leczniczych kąpieli w Solcu. Wypadki dziejowe uniemożliwiły mu jednak wykonanie tego planu, został on bowiem pozbawiony swoich dóbr i skazany na emigrację za udział w powstaniu listopadowym. Zamierzenia Wielogłowskiego kontynuował następny właściciel Solca - Karol Godeffroy. Zachęcony uruchomieniem w Busku uzdrowiska, wybudował drewniane łazienki, dom dla kuracjuszy oraz budynek, mieszczący źródło i pijalnię wody mineralnej.
W 1837 roku miejscowość została wpisana do rejestru uzdrowisk polskich i zapis ten otwiera historię uzdrowiska. Do nazwy Solec dodano wyraz „Zdrój”, tworząc ostateczną nazwę wioski.
W tym czasie Solec zasłynął jako miejscowość uzdrowiskowa, gdzie prowadzony był zakład sanatoryjny, opierający się na kąpielach w wodach siarczkowych, mule i borowinie. Powstał szereg nowych, drewnianych zabudowań - szpital dla ubogich, kilka dworkowych pensjonatów, Hotel Zdrojowy, dwie gospody, sala teatralna, baletowa oraz bilardowa. Urządzono także park zdrojowy z rozległym zespołem wodnym na rzece Rzosce. Dzięki wciąż rozwijającemu się zakładowi, wieś szybko się rozrastała i zaludniała, zaś drewniane zabudowania stopniowo wymieniano na murowane.
W początkach XX wieku uzdrowisko wykupują bracia Romuald i Włodzimierz Daniewscy. Pod ich kierownictwem uzdrowisko Solec podlegało stałej modernizacji i rozbudowie stając się w okresie międzywojennym znanym w Polsce i za granicą kurortem. Do Solca przyjeżdżało na kurację wiele ówczesnych znakomitości, m.in. Ignacy Jan Paderewski, Eugeniusz Kwiatkowski, znana diva operowa Wanda Wermińska, Aleksander Zelwerowicz, skrzypaczka Irena Dubiska i wiele innych znakomitości świata artystycznego.
Z zabytkowym położeniem parkowo-krajobrazowym ściśle związane są obiekty uzdrowiskowe:
- Sanatorium "Świt" z roku 1918, z romantyczną wieżycą i salą koncertową,
- Sanatorium "Jasna" z roku 1910,
- Willa "Prus" z roku 1918,
- Willa "Irena" z roku 1910,
- Zakład Przyrodoleczniczy ze zdrojem z roku 1925. W hollu wypoczynkowym wiszą namalowane przez Kazimierza Lasockiego w roku 1928 obrazy przedstawiające cztery pory roku,
- Pawilon Fizykoterapii - nowocześnie wyposażony budynek, w którym wykonywane są różnego rodzaju zabiegi uzupełniające.
Wielkie szkody poniósł Solec podczas I wojny światowej oraz w 1921 roku, kiedy to pożar całkowicie zniszczył łazienki. Kilka lat później na ich miejscu powstały nowe, wybudowane w stylu klasycystycznym, tworząc razem z Budynkiem Szybu jednolity zespół architektoniczny.
Rok 1951 otwiera kolejną kartę historii, kiedy to uzdrowisko po okresie odbudowy ze zniszczeń wojennych w pierwszych latach powojennych, zostaje poddane z rażącym naruszeniem ówcześnie obowiązującego prawa, przymusowemu zarządowi państwowemu, a w dalszej konsekwencji włączone do uzdrowiska państwowego Busko-Zdrój, działając pod szyldem "Uzdrowisko Busko-Solec". Pierwsze lata działalności w tej formie prawnej umocniły renomę uzdrowiska, poczyniono nawet pewne inwestycje w istniejącą infrastrukturę. W dalszych latach jednakże obiekty uzdrowiskowe były nadmiernie eksploatowane bez należytej konserwacji, który to stan zastali prawowici właściciele i ich spadkobiercy, rozpoczynając pod koniec lat 80-tych XX wieku kilkuletnią batalię o zwrot majątku. W jej efekcie, po uchyleniu w roku 1996 przez Ministra Rolnictwa decyzji o przymusowym zarządzie państwowym z roku 1951, dobra soleckie wróciły do spadkobierców dawnych właścicieli. Od 1 stycznia 2000 roku Uzdrowisko Solec-Zdrój Społka z o.o. jako samodzielna firma jest własnością rodzin Daniewskich i Dzianottów, których celem jest przywrócenie dawnej świetności uzdrowiska w możliwie najkrótszym czasie ku pożytkowi kuracjuszy.